Kontakt e-mail: proktolog@arsmed.eu
Jestem Absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie. Od 2003r doświadczenie zawodowe zdobywałem na Oddziałach Chirurgicznych Szpitala w Proszowicach, MSWiA w Krakowie oraz Szpitala w Myślenicach.
Lekarz pyta o główne objawy takie jak:
Pacjent proszony jest o zdjęcie odzieży od pasa w dół. Badanie zwykle odbywa się w pozycji kolanowo-przedramienej na kozetce (pacjent klęka i opiera się na łokciach) albo rzadziej na lewym boku.
Lekarz sprawdza, czy widoczne są zmiany: hemoroidy, poszerzone sploty żylne okołoodbytnicze, szczeliny, przetoki, stany zapalne lub guzy.
Lekarz w jednorazowej rękawiczce, z użyciem lubrykantu, ocenia napięcie zwieraczy, obecność guzków lub krwi.
Jeśli jest potrzeba, lekarz używa krótkiego wziernika (anoskopu), aby obejrzeć wnętrze kanału odbytu i końcowy odcinek odbytnicy. Badanie trwa kilka minut i może powodować lekki dyskomfort, ale zwykle nie jest bolesne.
Lekarz wyjaśnia, co stwierdził, zaleca leczenie, badania dodatkowe lub zabiegi.
Lekarz wyjaśnia, co stwierdził, zaleca leczenie, badania dodatkowe lub zabiegi.
Inaczej guzki krwawnicze to sploty naczyniowe w odbytnicy. Występują u każdego człowieka i pomagają uszczelniać kanał odbytu i kontrolować wydalanie stolca. Problem pojawia się wtedy, gdy hemoroidy ulegają powiększeniu, staną się obrzęknięte lub zapalne – wtedy mówimy o chorobie hemoroidalnej.
Objawy mogą obejmować: świąd, pieczenie i dyskomfort w okolicy odbytu, krwawienie (najczęściej podczas wypróżniania), ból (zwłaszcza przy zakrzepicy), uczucie „guzka” przy odbycie.
Najczęstsze przyczyny to: siedzący tryb życia, przewlekłe zaparcia lub biegunki, ciąża, dieta uboga w błonnik oraz długotrwałe parcie podczas wypróżnień.
Leczenie zachowawcze
Leczenie zabiegowe (gdy objawy się utrzymują)
Leczenie operacyjne (rzadziej, w ciężkich przypadkach)
To niewielkie pęknięcie lub owrzodzenie błony śluzowej kanału odbytu. Mimo, że zmiana jest mała, potrafi powodować silny ból i dyskomfort
Objawy mogą obejmować: silny ból podczas i po wypróżnieniu – często opisywany jako „cięcie żyletką” lub „pieczenie”, świeża krew na papierze toaletowym lub w stolcu – zwykle jasnoczerwona, świąd i pieczenie w okolicy odbytu, napięcie zwieracza odbytu – uczucie „skurczu” po defekacji. W postaci przewlekłej: obecność fałdka skórnego przy brzegu odbytu (tzw. guzek wartowniczy).
Najczęstsze przyczyny to: uraz mechaniczny lub przewlekłe napięcie zwieracza odbytu, zaparcia – twardy stolec rozciąga i uszkadza śluzówkę, biegunki – częste wypróżnienia drażnią okolicę odbytu, poród naturalny, długotrwałe siedzenie, stany zapalne jelit (np. choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), rzadziej: choroby przenoszone drogą płciową lub nowotwory odbytu,
Leczenie zachowawcze
Leczenie zabiegowe (gdy brak poprawy po 6–8 tygodniach)
To ostre, ropne zapalenie w okolicy odbytu. Jest to stan wymagający interwencji lekarskiej.
Objawy mogą obejmować: silny, pulsujący ból w okolicy odbytu (często nasilający się przy siedzeniu i wypróżnianiu), obrzęk, zaczerwienienie, ucieplenie skóry przy odbycie, gorączka, złe samopoczucie, w zaawansowanych przypadkach ropna wydzielina (gdy ropień samoistnie się opróżni).
Najczęstsze przyczyny to: zakażenie gruczołów odbytowych (najczęstsza przyczyna) – bakterie przedostają się do gruczołu i wywołują stan zapalny, powikłania chorób jelit – np. choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, urazy okolicy odbytu lub pęknięcia śluzówki, choroby przenoszone drogą płciową (rzadziej), cukrzyca i osłabiona odporność zwiększają ryzyko infekcji.
Leczenie zachowawcze (np. same antybiotyki) nie wystarczą. Podstawą jest zabieg chirurgiczny
To wąski kanał, który tworzy się między światłem odbytnicy a skórą w okolicy odbytu. Najczęściej jest powikłaniem ropnia okołoodbytniczego.
Objawy mogą obejmować: przewlekły wyciek ropnej lub śluzowej wydzieliny z otworu przy odbycie (pacjent często musi używać wkładek higienicznych), nawrotowe stany zapalne i ropnie w tej samej okolicy, podrażnienie skóry, świąd, pieczenie, ból zwykle mniejszy niż przy ropniu, ale może się nasilać przy zatkaniu ujścia, niekiedy gorączka w przypadku zaostrzenia.
Najczęstsze przyczyny to: najczęściej (ok. 80–90%): następstwo ropnia okołoodbytniczego, choroby zapalne jelit (zwłaszcza choroba Crohna), urazy i zabiegi w okolicy odbytu, choroby przenoszone drogą płciową i inne zakażenia (rzadziej), nowotwory odbytnicy (sporadycznie).
Samoistne wygojenie przetoki jest niezwykle rzadkie, dlatego konieczne jest leczenie chirurgiczne. Rodzaj zabiegu dobiera się do przebiegu przetoki i jej stosunku do zwieraczy odbytu:
Projekt i wykonanie: eatmy.site
Jestem Absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie. Od 2003r doświadczenie zawodowe zdobywałem na Oddziałach Chirurgicznych Szpitala w Proszowicach, MSWiA w Krakowie oraz Szpitala w Myślenicach.
W 2019 roku ukończyłem pierwsze w Polsce studia podyplomowe UJ w Krakowie w zakresie „Koloproktologii praktycznej”. Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa Chirurgów Polskich. W swojej praktyce zawodowej uczestniczyłem w licznych szkoleniach i kursach z zakresu chirurgii ogólnej i proktologii w Polsce i za granicą.
Zajmuję się diagnostyką i leczeniem chorób chirurgicznych, ze szczególnym uwzględnieniem chorób proktologicznych. Nieprzerwanie staram się pogłębiać swoją wiedzę uczestnicząc w licznych kursach i szkoleniach z zakresu chirurgii oraz koloproktologii.
Jestem absolwentką Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. W latach 2007 – 2018 pracowałam w Klinice Kardiologii UM w Lublinie oraz na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie. W tym okresie z wyróżnieniem obroniłam pracę doktorską (2012 r.) z zakresu kardionefrologii oraz uzyskałam tytuł specjalisty w dziedzinie kardiologii (2016 r.).
Od 2019 r. związana jestem ze szpitalem Wojewódzkim w Kielcach, gdzie pracowałam w II Klinice Kardiologii, aktualnie w Poradni Kontroli Stymulatorów Serca WSZZ. W latach 2019-2024 pracowałam jako adiunkt w Collegium Medicum UJK w Kielcach.
W trakcie swojej pracy zawodowej ukończyłam liczne kursy doskonalące z zakresu echokardiografii, programowania CIED ( kardiostymulatory, kardiowertery-defibrylatory, CRT-D). Jestem autorem oraz współautorem wielu prac naukowych zarówno w czasopismach polskich jak i zagranicznych, posiadam wieloletnie doświadczenie zawodowe zarówno w pracy w oddziałach szpitalnych jak i w opiece ambulatoryjnej.